arrow_leftarrow_righticon_playicon_searchicon_twitterhouses_bluehouses_greenhouses_red

Kolping-project heeft alle ingrediënten voor een bestseller

Bert van den Hurk, wijkbeheerder namens Talis, zou een ‘boek kunnen schrijven’, alleen al over wat hij het afgelopen jaar in de Kolpingbuurt heeft gezien en meegemaakt.

TALIS1906 WM 190402 07 RGB

‘Ik ben 17 jaar geleden in de Kolping begonnen, als buurtconciërge via het Project Buurt aan Zet. De eerste drie jaar was ik fulltime bezig met het kweken van goodwill, als een soort straathoekwerker eigenlijk. Ik kende hier niemand, moest vanaf nul beginnen. Van lieverlee kwam ik mensen tegen, bouwde ik bondjes en smeedde ik verbandjes. Al snel wist ik dat de Kolping een buurt was waar mensen niet bezig waren met hun tuintjes en die van hun buren. Het was leven en laten leven.’

Drukker dan ooit

Dat is het tot op de dag van vandaag nog steeds, weet Bert die verknocht is geraakt aan de buurt en zijn bewoners. En andersom: zij aan hem. ‘Mensen weten me inderdaad goed te vinden’, zegt hij met een licht gevoel voor understatement. ‘Toen we met ons kantoor nog op Kolpingstraat 73 zaten, stond er om 07.00 uur vaak al een vast clubje bewoners op de stoep om een bak koffie te drinken. Ze deden hun verhaal, vroegen of ik iets voor ze wilde regelen. Tijdens de renovatie was het drukker dan ooit. De hele dag door. Veel mensen kwamen terug in hun woning waar dingen vaak niet klopten naar hun idee. Bewoners snapten niet dat sommige zaken niet waren opgeknapt, waren emotioneel, gestrest.. Alleen al over die periode zou ik een boek kunnen schrijven. Het heeft alle ingrediënten voor een bestseller.’

Sigaartje roken

Bert, sinds kort gestationeerd in het nieuwe wijkbeheerderskantoor in De Inloop, denkt met een glimlach terug aan de hectiek van een half jaar geleden. ‘Het had wel iets, af en toe een aanhangwagentje regelen, spulletjes mee helpen in- en uitpakken, ergens een lampje indraaien. De bewoners waardeerden het enorm, riepen me op Facebook uit tot Wijkbeheerder van het Jaar.’ Lachend: ‘Ik kon al niet stuk, maar toen helemaal niet meer. Hoe ik zelf omging met al die drukte? Er waren momenten dat ik om 14.00 uur finaal op was, fysiek en mentaal. Soms ging ik met een sigaar buiten voor mijn kantoor zitten. Morgen ben je de eerste, zei ik dan tegen mensen die iets van me nodig hadden. En dat werd geaccepteerd. In al die maanden ben ik nooit gillend weggelopen en heb ik mijn werk nooit mee naar huis genomen. Da’s wel een prettige eigenschap.’

Afbouwen

Nu de nieuwbouw en daarmee het Kolping-project zijn voltooiing nadert, lijkt ook voor Bert (63) een nieuwe fase aan te breken. ‘Gezien mijn leeftijd hoef ik nog maar drie dagen te werken, kan ik afbouwen. Ik ben dus minder in de Kolping. Wat ook moet. Er waren al belangrijke stappen gezet op sociaal-maatschappelijk gebied en nu ook op het terrein van huisvesting en infrastructuur. Een betere basis voor de toekomst, voor het als bewoners samen iets maken van de Kolping, kun je niet hebben.’

Terug naar verhalen